เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนกังวานไปทั่วชั้นผู้บริหาร พร้อมกับการปรากฏตัวของ ‘เมธาวี’ หญิงสาวผู้สมบูรณ์แบบทั้งตระกูลและฐานะ ทายาทกลุ่มทุนยักษ์ใหญ่ที่ครอบครัวของภีมพยายามจับคู่ให้ เธอไม่ได้มาในฐานะแขก แต่ก้าวเข้ามาในตำแหน่ง ‘รองประธานฝ่ายยุทธศาสตร์’ คนใหม่ของบริษัท
เพียงวันแรกของการทำงาน เมธาวีก็แสดงออกอย่างชัดเจนถึงความคุ้นเคยกับภีม เธอก้าวเข้าออกห้องทำงานส่วนตัวของเขาโดยไม่ต้องขออนุญาต พร้อมสายตาคมกริบแบบผู้หญิงที่มองออกทันทีว่า บรรยากาศระหว่างภีมกับเลขาสาวอย่างอลิสนั้น… ไม่ธรรมดา
“แอร์ในห้องภีมเย็นเกินไปนะคะ… อลิส ช่วยไปชงกาแฟดำร้อนมาให้ภีมทีสิ ขอแบบไม่หวานเลยนะ ภีมเขาชอบแบบนี้ที่สุด… ฉันจำได้ดี”
เมธาวีสั่งงานด้วยรอยยิ้มเหนือกว่า น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่แฝงเจตนาบลัฟพื้นที่ อลิสได้แต่ยิ้มรับตามมารยาท พยักหน้าตอบรับ “รับทราบค่ะคุณเมธาวี”
แต่ความแคลงใจของเมธาวีไม่ได้จบลงแค่นั้น สัญชาตญาณความหึงหวงทำให้เธอเริ่มลงมือ ‘จัดหนัก’ อลิสอย่างเป็นระบบ เมธาวีสั่งขนเอกสารงบประมาณย้อนหลังสามปีมาให้อลิสตรวจสอบใหม่ทั้งหมดภายในคืนเดียว แถมยังสั่งเพิ่มงานจิปาถะจนอลิสแทบไม่ได้พักสายตา หวังจะบีบให้อลิสทำสมาธิหลุดหรือยอมถอยออกไปเอง
ที่แย่ไปกว่านั้น… เมธาวีเริ่มส่ง คนติดตาม คอยเฝ้าดูพฤติกรรมของภีมและอลิสทุกก้าวเดิน ไม่ว่าจะตอนเดินเข้า-ออกจากตึก ตอนอลิสเข้าห้องทำงานภีม หรือแม้กระทั่งสายตาที่ทั้งคู่ใช้มองกันในที่ประชุม
ความกดดันก้อนใหญ่เข้าครอบงำบรรยากาศในออฟฟิศอย่างมหาศาล ภีมและอลิสไม่สามารถแม้แต่จะสบตากันตรงๆ ได้ในเวลางาน ทุกครั้งที่อลิสเดินถือเอกสารเข้าไปในห้อง ภีมทำได้เพียงก้มหน้ามองหน้าจอคอมพิวเตอร์และพูดคุยเรื่องงานด้วยน้ำเสียงเย็นชาที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อปกป้องเธอไม่ให้ตกเป็นเป้าโจมตีของเมธาวี
ทว่า… ยิ่งถูกบีบอัด ยิ่งถูกจับตา ความโหยหากลับยิ่งทวีคูณ
ในเย็นวันศุกร์ ฝนยามค่ำคืนเริ่มตั้งท่าจะตกหนักอีกครั้ง อลิสนั่งเคลียร์กองเอกสารสูงท่วมหัวอยู่ที่โต๊ะทำงานหน้าห้องภีม ร่างกายอิดโรยจากการทำงานลากยาวมาหลายวัน มือบางสั่นน้อยๆ ด้วยความเหนื่อยล้า ชั่วขณะที่เมธาวีเดินกลับออกไปพร้อมคนติดตาม และชั้นผู้บริหารเริ่มเงียบสงบลง
ประตูห้องทำงานของภีมก็ค่อยๆ เปิดออก
ภีมก้าวออกมาเงียบๆ ใบหน้าคมคายฉายแววเจ็บปวดและแววตาโหยหาอย่างปิดไม่มิดเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาว เขาตรงเข้ามาฉุดมืออลิสให้ลุกขึ้นอย่างเบามือ แล้วดึงร่างบางเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัว ก่อนจะล็อกประตูลงสลักทันที
“คุณภีม… เดี๋ยวคนของคุณเมธาวีมาเห็น—”
อลิสเอ่ยเตือนเสียงสั่น แต่ประโยคทั้งหมดก็กลืนหายไปเมื่อภีมรวบตัวเธอเข้าไปกอดแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาซุกลงที่ซอกคอของเธอ วงแขนแข็งแรงบีบรัดร่างบางไว้ราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปไหน
“ขอฉันกอดเธอหน่อย… แค่นาทีเดียวก็ยังดี” เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยกระซิบอย่างออดอ้อนและอึดอัด “ฉันทนเห็นมันใช้วานเธอแบบนี้ไม่ไหวแล้ว อลิส”
ความอบอุ่นจากอ้อมกอดของเจ้านายหนุ่มทำให้ความเหนื่อยล้าของอลิสละลายหายไป เธอค่อยๆ ยกแขนขึ้นกอดตอบแผ่นหลังกว้างของเขา สัมผัสวาบหวามและซ่อนเร้นกลางห้องทำงานล็อกตาย ยิ่งเตือนให้รู้ว่า ถึงแม้ศัตรูตัวจริงจะปรากฏตัวขึ้นและล้อมพวกเขาทุกทิศทาง… แต่ไฟความสัมพันธ์และความปรารถนาบนความเสี่ยงครั้งนี้ กลับยิ่งลุกโชนยากเกินกว่าจะดับลงได้แล้ว
