วันประชุมบอร์ดบริหารครั้งตัดสินเพื่อโหวตถอดถอนภีมออกจากตำแหน่งอย่างเป็นทางการบรรยากาศเต็มไปด้วยความกดดัน เมธาวียิ้มพรายอย่างผู้ชนะอยู่หัวโต๊ะ เตรียมประกาศชัยชนะในการเข้าเทกโอเวอร์บริษัท ภีมนั่งนิ่งเงียบ แววตาคมกริบดูอิดโรยและว่างเปล่า เขาไม่ได้สนใจผลการโหวตตรงหน้า เพราะหัวใจของเขาหลุดลอยตามเลขาฯ สาวไปตั้งแต่วันที่เธอเดินออกไปจากชีวิต
ทว่า ก่อนที่ผลการลงมติจะถูกประกาศ ประตูห้องประชุมใหญ่ก็ถูกดันเปิดออก!
‘อลิส’ ก้าวเข้ามาในห้องประชุมในชุดสูททำงานสีดำเนียบกริบ สายตาของเธอมั่นคงและเด็ดเดี่ยว ทุกสายตาในห้องจ้องมองเธอด้วยความตะลึง โดยเฉพาะภีมที่ลุกขึ้นยืนแทบไม่เชื่อสายตา
“ขออภัยที่ขัดจังหวะค่ะ… แต่ก่อนที่จะมีการโหวต ฉันมีหลักฐานสำคัญที่บอร์ดบริหารทุกคนจำเป็นต้องเห็น”
อลิสวางแฟ้มเอกสารและแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะกลางห้องประชุม หลักฐานที่เธอซ่อนไว้ไม่ใช่แค่เรื่องงบประมาณ แต่เป็น ‘บันทึกการโอนเงินลับและสัญญานอมินี’ ที่เมธาวีใช้ยักยอกเงินบริษัทเพื่อกวาดซื้อหุ้นอย่างผิดกฎหมาย ซึ่งอลิสใช้ความเป๊ะและความเชี่ยวชาญในฐานะเลขาฯ แอบแกะรอยและรวบรวมไว้ตั้งแต่วันแรกๆ ที่เมธาวีเข้ามาทำงาน
เสียงฮือฮาดังระงมไปทั่วห้องประชุม เมธาวีหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เมื่อความจริงทั้งหมดถูกเปิดเผย ความน่าเชื่อถือของเมธาวีดับสูญทันที และบอร์ดบริหารทั้งหมดเปลี่ยนฝั่งกลับมาสนับสนุนภีมอย่างเป็นเอกฉันท์ ภีมได้อำนาจการบริหารทั้งหมดคืนมาในพริบตา!
เมธาวีถูกเชิญตัวออกจากห้องประชุมด้วยความอับอาย แต่เมื่อภีมหันกลับมาหมายจะคว้าตัวอลิสไว้… เธอกลับหันหลังเดินออกจากห้องไปแล้ว
ภีมไม่รอช้า เขาเมินเฉยต่อคำยินดีของบอร์ดบริหาร เมินเก้าอี้ประธานที่เคยโหยหา เขาละทิ้งทุกอย่างแล้ววิ่งตามเธอลงมาทันที
ด้านนอกตึก… ฝนยามค่ำคืนเริ่มตกโปรยปรายลงมาอย่างหนัก ราวกับย้อนเวลากลับไปในคืนแรกที่พวกเขาต้องติดฝนอยู่ด้วยกัน อลิสเดินกางร่มอยู่ริมถนน เตรียมจะก้าวข้ามผ่านเรื่องราวทั้งหมดในชีวิต แต่แล้ว รถตู้ VIP คันเดิมก็ขับเข้ามาจอดเทียบข้างทางอย่างแรง ประตูสไลด์เปิดออกพร้อมกับร่างสูงของภีมที่ก้าวลงมาตากฝน โดยไม่สนใจว่าชุดสูทราคาแพงจะเปียกปอน
“อลิส! อย่าเพิ่งไป!” ภีมตรงเข้ามากุมมือเธอไว้แน่น ร่างกายของเขาสั่นสะท้านด้วยความกลัวว่าจะสูญเสียเธอไปจริงๆ
“คุณภีม… ได้ตำแหน่งคืนแล้วนี่คะ กลับไปทำงานของคุณเถอะค่ะ ฉันแค่มาทำหน้าที่เลขาฯ ครั้งสุดท้ายเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้คุณ” อลิสเอ่ยเสียงสั่น พยายามพูดยามหักห้ามใจ
“ฉันไม่สนใจตำแหน่งบ้าบอนั่นอีกแล้ว!” ภีมตะโกนแข่งกับเสียงสายฝน เขาดึงร่างบางของอลิสเข้ามาในเบาะหลังรถตู้ VIP คันเดิม ดันประตูสไลด์ปิดล็อก ลมหายใจและอุณหภูมิอบอุ่นกระแทกเข้าใส่บรรยากาศด้านในทันที
ภีมคุกเข่าลงต่อหน้าอลิสบนเบาะหลัง ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาบัดนี้ฉายแววปวดร้าวและร่วงโรยด้วยหยาดน้ำตา
“ฟังฉันนะอลิส… ไฟล์ที่เธอเห็น มันคือแผนงานเก่าก่อนที่ฉันจะรู้จักเธอ ฉันยอมรับว่าตอนแรกฉันตั้งใจจะใช้เธอเป็นตัวหมากจริง… แต่คืนแรกบนรถตู้คันนี้ คืนที่ฝนตก คืนที่เราสบตากัน… ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปหมดแล้ว” ภีมกุมมือสั่นเทาของเธอขึ้นมาแนบแก้มร้อนผ่าว “ฉันไม่ได้รักเธอเพราะเธอเป็นตัวหมาก… แต่ฉันยอมทิ้งทุกอย่างได้ เพื่อให้มีเธออยู่ข้างๆ”
คำสารภาพที่กลั่นมาจากหัวใจกลางเสียงฝนตกกระทบกระจกรถตู้ ทำลายกำแพงความระแวงในใจของอลิสลงจนหมดสิ้น สัมผัสอุ่นร้อนและจุมพิตที่ภีมมอบให้ในครั้งนี้ ไร้ซึ่งความลังเล ซ่อนเร้น หรือเกมการเมืองใดๆ มีเพียงความรักและความโหยหาอันลึกซึ้งที่หลอมรวมพวกเขาสองคนเข้าด้วยกันบนเบาะหลังคันเดิมอีกครั้ง
