หกเดือนต่อมา…
ม่านหมอกแห่งความขัดแย้งในบริษัทถูกปัดเป่าจนหมดสิ้น ภีมก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่บริหาร (CEO) อย่างเต็มภาคภูมิ ส่วนเมธาวีและตระกูลถูกดำเนินคดีตามกฎหมายอย่างเด็ดขาด แต่นั่นยังไม่น่ายินดีเท่ากับการที่อลิสกลับมารับตำแหน่ง ‘เลขาธิการส่วนตัว’ เคียงข้างเขาอีกครั้ง… ทว่าครั้งนี้ เธอไม่ได้อยู่ในฐานะลูกน้องที่ต้องหลบๆ ซ่อนๆ อีกต่อไป
ทั้งสองเริ่มต้นความสัมพันธ์อย่างเปิดเผยในออฟฟิศ ท่ามกลางความยินดี (และแอบเกรงใจ) ของพนักงานทุกคน
กระนั้น แม้สถานะทางสังคมจะชัดเจนเพียงใด แต่สถานที่โปรดและคงความหมายที่สุดของพวกเขาทั้งคู่ ก็ยังคงเป็น ‘เบาะหลังรถตู้ VIP’ คันเดิม
ในยามค่ำคืนที่รถตู้เคลื่อนตัวไปตามถนนสายยาวเพื่อพาพวกเขากลับบ้าน กระจกกั้นห้องโดยสารยังคงถูกเลื่อนลงปิดล็อก และฟิล์มดำมืดสนิทก็ยังคงปกป้องความเป็นส่วนตัวของคนทั้งคู่เอาไว้
“เหนื่อยไหมครับวันนี้?” ภีมเอ่ยเสียงทุ้มหวาน รวบร่างบางของอลิสขึ้นมานั่งบนตักกว้าง กดจูบเบาๆ ที่ขมับเนียน
“ไม่เหนื่อยค่ะ… ถ้าเจ้านายเลิกสั่งแก้เอกสารตอนห้าโมงเย็น” อลิสเย้าแหย่ พลางยกแขนคล้องคอเขาไว้ แววตาฉายความสุขอบอุ่น
“งั้นต้องลงโทษเจ้านายหน่อยแล้วมั้ง…” ภีมกระซิบพร่าข้างใบหู ก่อนจะโน้มประทับจูบอันนุ่มนวล ทว่าบดเบียดลึกซึ้งและร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆ เบาะหลังรถตู้ที่เคยตึงเครียด บัดนี้กลายเป็น “ห้องทำงานลับ” ที่อบอวลไปด้วยความรัก ความปรารถนา และสัมผัสวาบหวามที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย
ทุกอย่างดูเหมือนจะจบลงอย่างสมบูรณ์แบบ… จนกระทั่งบ่ายวันถัดมา
อลิสกำลังจัดเตรียมเอกสารบนโต๊ะทำงานหน้าห้องประธานบริหาร พนักงานส่งเอกสารคนหนึ่งเดินเข้ามาพร้อมยื่นซองจดหมายสีน้ำตาลเข้มขนาด A4 ให้เธอ
“คุณอลิสครับ มีเอกสารส่งด่วนพิเศษระบุชื่อคุณโดยเฉพาะครับ”
“ขอบคุณค่ะ”
อลิสรับซองมาด้วยความสงสัย บนซองไม่มีชื่อผู้ส่ง มีเพียงสติ๊กเกอร์สีแดงระบุคำว่า ‘Personal & Confidential’ เธอใช้นิ้วค่อยๆ แกะซองออกและดึงสิ่งที่อยู่ข้างในออกมา
มันคือ รูปถ่ายใบเก่าเมื่อ 5 ปีก่อน สมัยที่เธอยังเป็นเพียงนักศึกษามหาวิทยาลัย ในภาพเป็นรูปตัวเธอเองกำลังยืนยิ้มอยู่หน้าอาคารเรียน… ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของอลิสกระตุกวูบและเย็นวาบไปถึงปลายเท้า คือคนที่ยืนแอบมองเธออยู่ไกลๆ จากในร่มเงาของต้นไม้ใหญ่เบื้องหลัง
ชายหนุ่มในชุดสูทสากลผู้มีสายตาคมกริบจ้องมองมาที่เธอในรูปถ่ายนั้น… คือ ‘ภีม’
ด้านหลังรูปถ่ายใบนั้น มีข้อความตัวอักษรสีแดงเข้มที่ถูกพิมพ์ไว้อย่างเรียบเนียนว่า:
“เธอคิดว่าภีมเลือกเธอมาเป็นเลขา… และบังเอิญไปติดฝนบนรถตู้คันนั้นเพราะความบังเอิญจริงๆ เหรอ อลิส? เรื่องราวเมื่อ 5 ปีก่อน… เขายังไม่ได้บอกเธอสินะ”
อลิสยืนตัวเกร็ง ร่องรอยความสุขหายไปในพริบตา นิ้วเรียวหนีบรูปถ่ายใบนั้นไว้แน่น ขณะที่ประตูห้องทำงานของภีมเปิดออก พร้อมกับร่างสูงที่เดินยิ้มออกมาหาเธอด้วยสายตาอบอุ่น
“อลิส เย็นนี้กลับพร้อมกันนะ…” ภีมเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
อลิส slowly เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มตรงหน้า… ความรัก ความสุข และความหวานชื่นเมื่อครู่ พลันถูกแทนที่ด้วยคลื่นปริศนาลูกใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิม
ความสัมพันธ์บนรถตู้ VIP คันนี้ อาจไม่ได้เริ่มต้นจากความบังเอิญ… แต่มันคือแผนการที่ถูกวางไว้ล่วงหน้าถึง
